Obligacje indeksowane inflacją

Jak działa indeksacja

Obligacja indeksowana inflacją co roku dostosowuje oprocentowanie do wzrostu cen: od drugiego roku odsetki wynoszą inflacja plus stała marża. Dziesięcioletnie EDO płacą inflację plus 2,00%, czteroletnie COI dają inflację plus niższą marżę.

Dlatego są podstawowym narzędziem „zamrażalki” opisanej w artykule o prywatnej emeryturze. Pieniądze odłożone na długie lata mają z założenia wyprzedzać inflację, a nie z nią przegrywać.

Obligacja kontra lokata

Różnicę najlepiej widać przy podwyższonej inflacji. Przykład dla inflacji 6% w skali roku:

Bez uwzględnienia podatku Belki.

Przy inflacji 6 procent lokata realnie traci, bo jej oprocentowanie jest niższe od wzrostu cen. Obligacja indeksowana z definicji zostaje nad kreską, bo inflacja jest wpisana wprost w jej wzór.

Jak kupić i o czym pamiętać

Zakup jest prosty: od 100 zł, bez prowizji, przez serwis obligacjeskarbowe.pl albo w oddziałach i aplikacjach PKO BP i Pekao. Obligacje zapisywane są na imiennym rachunku rejestrowym.

Dwie rzeczy trzeba wiedzieć zawczasu.

Pierwszy rok ma stałe oprocentowanie. Powiązanie z inflacją włącza się dopiero od drugiego roku.

Od odsetek przy wykupie pobiera się podatek Belki. Wyjątkiem jest zakup przez konto IKE-Obligacje, gdzie przy spełnieniu warunków podatku nie ma wcale.

Jak liczy się oprocentowanie

Formuła jest prosta: od drugiego roku oprocentowanie = inflacja + stała marża. Dzięki temu kupon rośnie i spada razem z cenami, a odsetki nigdy nie zejdą poniżej samej marży. Przykład dla dziesięcioletnich EDO (marża 2,00%):

Widać tu sedno sprawy. W roku wysokiej inflacji (rok 3) odsetki rosną razem z cenami, więc oszczędności nie tracą na wartości.

W EDO dochodzi jeszcze jedno. Odsetki co roku dopisują się do kapitału i same zaczynają pracować. To procent składany wbudowany w obligację.