Trzeci filar

Trzy filary w skrócie

Polski system emerytalny stoi na trzech filarach.

Pierwszy to ZUS. Jest obowiązkowy. Składki nikomu nie leżą na koncie, tylko od razu idą do dzisiejszych emerytów.

Drugi to subkonto w ZUS i OFE. Też obowiązkowy, ale częściowo inwestowany.

Trzeci to wszystko, co człowiek zbuduje sam. Chodzi o IKE, IKZE, PPK i prywatne plany emerytalne.

Prognozy stopy zastąpienia mówią jasno: za kilka dekad dwa pierwsze filary dadzą około jednej czwartej ostatniej pensji. Trzeci filar przestał więc być dodatkiem. Stał się głównym sposobem na utrzymanie dotychczasowego życia, co opisuje artykuł o prywatnej emeryturze.

Czym filary się różnią

Cztery różnice mają praktyczne znaczenie.

Cała różnica sprowadza się do jednego. W pierwszym filarze zasady może w każdej chwili zmienić Sejm. W trzecim filarze zasady są w umowie, a pieniądze należą do konkretnej osoby.

Jak zacząć budować trzeci filar

Dla większości osób sensowna kolejność wygląda tak.

Najpierw PPK. Dopłaty od pracodawcy i od państwa to pieniądze, których nie da się dostać nigdzie indziej.

Potem IKZE, bo daje zwrot podatku już przy najbliższym rozliczeniu PIT.

Na końcu IKE albo prywatny plan emerytalny na kwoty powyżej limitów.

Te formy można łączyć, bo każda ma osobny limit. Ważniejsze od wyboru idealnego produktu jest samo zaczęcie. Każdy rok zwłoki to rok mniej pracy procentu składanego.

Od czego zacząć

Ta kolejność nie jest przypadkowa. Najpierw bierze się pieniądze, których nie da się zdobyć nigdzie indziej. Potem najszybszą ulgę podatkową. Na końcu to, co daje największą swobodę.

Powyżej tych limitów wchodzi prywatny plan emerytalny. Nie ma w nim limitu wpłat, jest za to ochrona kapitału i dziedziczenie. Razem tworzy to prywatną warstwę emerytury, opisaną w artykule o prywatnej emeryturze.